• krnd resize
  • Ερμιόνη resize
  • ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ resize
  • koilada88 resize
  • Didima crop resize
  • Θερμησία hdr
  • Ηλιόκαστρο crop resize
  • Φούρνοι crop resize
  • Λουκαΐτι crop resize

Αρχαιολογικοί χώροι

 

Σπήλαιο Φράγχθι

Το Σπήλαιο Φράγχθι βρίσκεται στην Κοιλάδα και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προϊστορικές θέσεις του Ελληνικού χώρου και ένα από τα σημαντικότερα σπήλαια της Ευρώπης και της ανατολικής Μεσογείου.

Το σπήλαιο αυτό είναι ένα πελώριο άνοιγμα μέσα στην ασβεστολιθική πλαγιά του απόκρημνου λόφου Φράγχθι, συνολικού βάθους 150μ. και με πλάτος εισόδου 30μ. Οι αλλεπάλληλες καταρρεύσεις της οροφής του έχουν καλύψει ολόκληρο σχεδόν, το εσωτερικό του, εκτός από μικρό τμήμα κοντά στην είσοδο, όπου και έγινε η ανασκαφή. Μέσα στο σπήλαιο προς τη βορινή εσωτερική πλευρά του, σχηματίζεται μια μικρή λίμνη, ένα μέτρο κάτω από τη σημερινή επιφάνεια της θάλασσας, που προμήθευε νερό στους προϊστορικούς κατοίκους του σπηλαίου αλλά και που χρησιμοποιήθηκε στην κλασική αρχαιότητα ως χώρος λατρείας χθονίων θεοτήτων.

Πιθανόν πρώτο κατοικήθηκε από τον άνθρωπο του Νεάντερταλ, κατά την Μουστιαία περίοδο 40.000 χρόνια π.Χ. αλλά σίγουρα από το Homosapiens την περίοδο μετά από το 30.000 π.Χ. Μέχρι σήμερα έχουν διερευνηθεί μέσω ανασκαφών 25.000 χρόνια και υπάρχουν ενδείξεις ότι το σπήλαιο κατοικούταν συνεχώς από το 20.000 μέχρι το 3.000 π.Χ. όπου και γκρεμίστηκε εξαιτίας ενός μεγάλου σεισμού.

Στην ακμή του, το 4.000 π.Χ., το σπήλαιο έφτασε τους 150 κατοίκους και ο οικισμός εξαπλώθηκε και έξω από την είσοδο. Εκεί που με το ανέβασμα της στάθμης είναι σήμερα η θάλασσα, βρέθηκαν κάποια οικήματα, άριστης ποιότητας εργαλεία οψιδιανού (ένα ηφαιστειακό μαύρο πέτρωμα που υπάρχει μόνο στη Μήλο, 80 μίλια μακριά, και που μαρτυρά την μια πρώτη εμφάνιση της ναυτιλίας στον Αιγαιακό χώρο) αλλά όχι ξύλινα σκεύη λόγω φυσικής φθοράς. Όλα τα πήλινα θραύσματα που ανήκουν στην Νεολιθική εποχή είναι εσωτερικά μαύρα και εξωτερικά καφέ, δοχεία (κούπες) χωρίς βάσεις και χερούλια η κάποια διακοσμητικά με επίπεδα χείλη. Βρέθηκαν, επίσης, γυναικεία είδωλα (νεότερης νεολιθικής εποχής), αγαλματίδια, χάντρες, κοσμήματα, εργαλεία και κατεργασμένα όστρακα.

Η πιο σημαντική ανακάλυψη όμως θεωρείται ο σκελετός, όπου πρόκειται για τον αρχαιότερο πλήρη σκελετό στην Ελλάδα (10.000-8.000 χρόνια παλιό).

Οι ανασκαφές από τα πανεπιστήμια Ιντιάνα και Πενσιλβάνια την περίοδο 1967-1976 έχουν γίνει μόνο στο μπροστινό χώρο του σπηλαίου σε επιφάνεια 700τ.μ. ενώ το υπόλοιπο είναι καταπλακωμένο από την οροφή. Όλα τα ευρήματά του φιλοξενούνται στο αρχαιολογικό μουσείο του Ναυπλίου (Κοιλάδα, 2010; Γκάτσος, 1996; Tjeerd & Curtis, 2002, Βικιπαιδεια ).

Φράγχθι resize  frax8i2 resize 

frax8i3 resize  

 

Η Αρχαία Πόλη των Αλιέων ή Αλύκη ή Αλιάδα κατά τον Θουκυδίδη ήταν χτισμένη σε ένα εξαιρετικό φυσικό λιμάνι στη νοτιοανατολική πλευρά του όρμου απέναντι από το σύγχρονο Πορτοχέλι, στη θέση Μπουζέικα, και κατοικήθηκε από την Πρωτοελλαδική περίοδο (3000/2800-2000/1800 π.Χ.) που με ορισμένες διακοπές η κατοίκηση φτάνει μέχρι τα βυζαντινά χρόνια. Η πόλη ιδρύθηκε γύρω στον 7ο αιώνα π.Χ., όταν οχυρώθηκε για πρώτη φορά η ακρόπολή της και ήκμασε περίπου από το 600 έως το 300π.Χ. ενώ στη συνέχεια οι κάτοικοί της την εγκατέλειψαν υπό συνθήκες που παραμένουν αδιευκρίνιστες. Αποτελούσε ένα από τα λιμάνια της Ερμιονίδας μαζί με εκείνο της Ερμιόνης και του Μάσητα και είχε ιπποδάμεια ρυμοτομία με ορθογώνιο πολεοδομικό σχέδιο, με κάθετους σε κεντρικές λεωφόρους δρόμους, με επιμελημένη αποχέτευση και οικίες ευρύχωρες και άνετες οι περισσότερες με διάταξη νησίδων. Την εποχή της ακμής της υπολογίζεται πως είχε 400-500 σπίτια και 2.500 κατοίκους ενώ η συμμαχία της πόλης με τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου την έκανε θέρετρο πολεμικών συγκρούσεων και σύμμαχο σε μάχες.

Αναλυτικότερα, το 468π.Χ. οι Αργείοι καταστρέφουν τις Μυκήνες και την Τίρυνθα, που ήταν σύμμαχοι της Σπάρτης και οι Δωριείς Τυρίνθιοι αναζητούν καταφύγιο στους συγγενείς φυλετικά Δρύοπες Ερμιονίτες μετά από χρησμό του ιερού του Απόλλωνα. Αυτοί τους παραχωρούν την πόλη των Αλιέων όπου ενισχύουν και οργανώνουν τον οικισμό που υπήρχε στη θέση αυτή ήδη από τη νεολιθική περίοδο και θα συγκατοικήσουν για εκατόν πενήντα χρόνια περίπου με τους γηγενείς Δρύοπες. Από τότε και στο εξής η επιρροή των Τιρυνθίων παρέμεινε σταθερή, (δεδομένου ότι νομίσματα του 4ου αιώνα που κόπηκαν στην πόλη έφεραν ποικίλα εθνικά τους χαρακτηριστικά σημεία όπως την κατανομή του ημίθεου Ηρακλή και του θεού Απόλλωνα και τον ιερό του φοίνικα αλλά και η ταυτόχρονη χρήση του Αργειακού αλφαβήτου ταυτόχρονα με το παλαιότερο αργολικό) μέχρι και τη σύμπραξη των παλαιών κατοίκων της πόλης με τον Δημήτριο τον Πολιορκητή το 303π.Χ. για τον αφανισμό των Τιρυνθίων και την εξαφάνισή τους από το προσκήνιο την πόλη τους. Μετά την καταστροφή, λεηλασία και λαφυραγωγία της πόλης των Αλιέων παύει πλέον να διαδραματίζει ρόλο στις εξελίξεις της περιοχής. Ακολουθούν χρόνια εξαθλίωσης για τους εναπομείναντες Αλιείς που εξακολουθούν να κατοικούν στο ανατολικό τμήμα της μισοερειπωμένης πόλης και στη γειτονική ύπαιθρο κάτω από την επικυριαρχία της Ερμιόνης όπου και μετά την επίθεση του εκστρατευτικού σώματος των Σπαρτιατών το 279 π.Χ. οδηγείται στην εγκατάλειψη.

Η πόλη των Αλιέων, τα κατάλοιπα της οποίας εκτείνονται στις πλαγιές μιας φυσικά προστατευμένης ακρόπολης που κάλυπτε 180 στρέμματα ήταν ουσιαστικά πόλη οχυρή. Ένα τείχος περιέβαλλε την πόλη μήκους 186μ. και πλάτους 2,5μ. ενισχυμένου με τουλάχιστον 19 τετραγωνικούς και κυκλικούς πύργους. Έχουν αναγνωριστεί πέντε μεγάλες πύλες της πόλης. Το λιμάνι το οποίο βρισκόταν βόρεια της ακροπόλεως εντός του όρμου του σημερινού Πορτοχελίου το όριζαν δύο πύργοι με κυκλική κάτοψη, διαμέτρου 9,2μ. του τείχους της πόλης το άνοιγμα των οποίων μπορούσε να φραχθεί με ένα ξύλινο δοκάρι. Εκτός από τα λιμενικά έργα (αποβάθρες) στο βυθό της θάλασσας (η στάθμη της θάλασσας έχει ανέβει από την αρχαιότητα κατά 2μ. με αποτέλεσμα να βυθιστεί το βόρειο τμήμα της πόλης) βρίσκονται κατοικίες που χαρακτηρίζονται από τα μικρά τους δωμάτια οι οποίες ήταν κτισμένες στην ακτή κατά μήκος του τείχους και δύο ναοί του Απόλλωνα. Η ακρόπολή της βρισκόταν στην κορυφή του λόφου στη θέση Καστράκι (Μπιζάνι), και εντός αυτής υπήρχε θρησκευτικό κέντρο, οικίες και βιοτεχνικές εγκαταστάσεις. Αργότερα, στους Ρωμαϊκούς χρόνους κατασκευάζονται θέρμες και τμήμα πιθανότατα έπαυλης κοντά στον κυκλικό πύργο, στο ορεινο ανατολικό άκρο της ακρόπολης.

Σύμφωνα με τα ευρήματα η αλιεία της πορφύρας, ένα όστρακο με χρωστική ουσία που έδινε ένα βαθύ κόκκινο χρώμα, (δραστηριότητα στην οποία όφειλαν και το όνομά τους) και άλλων αλιευμάτων, η πλούσια παραγωγή ελαιολάδου, η παραγωγή κρασιού και δημητριακών και το διαμετακομιστικό εμπόριο προς και από την πελοποννησιακή ενδοχώρα αποτελούσαν την κύρια πλουτοπαραγωγική πηγή των Αλιέων. Η αλιεία της συγκεκριμένης πορφύρας, η πιο ακριβή κατά την αρχαιότητα που ευδοκιμούσε στα παράλια της Αλιάδας συντελούσε στην ανάπτυξη και της γειτονικής Ερμιόνης, η οποία μονοπωλούσε την κατεργασία της και τη διάθεση της πολύτιμης βαφής της.

Οι πρώτες ανασκαφές της πόλης των Αλιέων έγιναν κατά τα έτη 1958-9 από την Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία με την ανασκαφή νεκροταφείου εκτός των τειχών της ακροπόλεως ενώ τις δεκαετίες 1960 και 1970 πραγματοποιήθηκε ανασκαφική έρευνα και αποτύπωση από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών από τα Πανεπιστήμια Indiana και Pennsylvania υπό την επίβλεψη της Δ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων. Σήμερα από την πόλη των Αλιέων, που αποτελεί το πιο ολοκληρωμένο παράδειγμα ανασκαμμένης τυπικής ελληνικής πόλης, σώζεται μέρος της Ακρόπολης καθώς και είναι ορατά τα υποθαλάσσια έργα και κτίσματα τα οποία μπορεί κανείς να τα δει με βάρκα. Επίσης, αρκετά ευρήματα των ανασκαφών (κεραμικά, αιχμές δόρατος, αγάλματα, κοσμήματα και χάλκινα νομίσματα) που δίνουν πλήθος πληροφοριών για τη ζωή, το πολίτευμα, τη θρησκεία και την κοινωνική δομή των κατοίκων, παρουσιάζονται στο αρχαιολογικό μουσείο Ναυπλίου. (Γκάτσος, 1996;Tjeerd & Curtis, 2002; Πορτοχέλι, 2010, Αδωνις Κύρου, Μηλιαράκης, Αρχαιολογία & Τέχνες, Βικιπαιδεια)

Αρχαία Πόλη των Αλιέων2 resize  Αρχαία πόλη των Αλιέων resize 

 

Το Ενετικό Κάστρο της Θερμησίας είναι κτισμένο στον επιβλητικό βράχο ύψους 292μ. απέναντι από την λιμνοθάλασσα της Θερμησίας στην είσοδο του χωριού που μαζί με εκείνο της Ερμιόνης υπήρξαν τα ισχυρότερα φρούρια στην εποχή της Φραγκοκρατίας. Από τα οικοδομήματα που σώθηκαν υποθέτεται ότι κτίστηκε το 12ο αιώνα από τους Ενετούς. Πρώτη αναφορά του συναντάμε στη διαθήκη του φράγκου ηγεμόνα Gautier το 1347. Σχεδόν σαράντα χρόνια αργότερα θα καταληφθεί από το Θεόδωρο Παλαιολόγο και θα παραμείνει στην κατοχή του ως το 1394 που το παρέδωσε στους Βενετούς. Το 1537 ο Κασσίμ πασάς γίνεται κυρίαρχος του κάστρου μετά από συνθηκολόγηση των υπερασπιστών του. Το 1686 το κάστρο που ήταν σημαντικό γιατί προστάτευε τις αλυκές στη λιμνοθάλασσα θα καταληφθεί από τους Ενετούς και θα παραμείνει στην κατοχή τους ως το 1715, όταν και το ανατίναξαν πριν το παραδώσουν στους Τούρκους για δεύτερη φορά.(Σαραντάκης Πέτρος)

Η πύλη του δε σώζεται αλλά διατηρείται το μεγαλύτερο τμήμα του τείχους, χωρίς επάλξεις, με 10 περίπου πολεμίστρες. Πίσω από το τείχος αυτό διακρίνεται μια θολωτή δεξαμενή. Στο ανατολικό οχυρωμένο ύψωμα του κάστρου σώζεται ο βόρειος τοίχος και μικρό μέρος του ιερού από βυζαντινό ναΐσκο κτισμένο μέσα στο 14ο αιώνα.

Η πρόσβαση στο κάστρο είναι εύκολη (Θερμησία, 2010; Γκάτσος, 2001; Ησαΐας, 1996).  

Κάστρο Θερμησίας2 resize  Κάστρο Θερμησίας3 resize 

Κάστρο Θερμησίας resize

 

Η Ακρόπολη στα Φλάμπουρα από την Πρωτοελλαδική έως την Υστεροελλαδική εποχή (Γκάτσος, 1996).

Το Αρχαίο Πηγάδι της Μιλίντρας με το τετράγωνο σχήμα και τους επιβλητικούς ογκόλιθους που το περιβάλλουν, χαρακτηριστικό των αρχαίων πηγαδιών της Ερμιονίδας (Γκάτσος, 1996; Κρανίδι, 2010). Βρίσκεται στους πρόποδες του Προφήτη Ηλία ενώ στην ευρύτερη περιοχή του υπήρχε ο ομώνυμος οικισμός της Μιλίντρας.

          

 

 

Το Πηγάδι του Πύργου με το λιθόστροτο μονοπάτι στο οποίο πιθανότατα υπήρχε ένας Βενετσιάνικος Πύργος όπου βρήκε οχυρό μια ευγενής Βενετσιάνα όπου σε αυτό είχε κρύψει κάποιο θησαυρό

              

 

Τον Πύργο της παραλίας του Λαμπαγιαννά (στις Λάζες) που είναι η φυσική έξοδος της ευρύτερης κοιλάδας των Φούρνων. Σε απόσταση 200μ. περίπου από την ακτή, υπάρχουν τα ερείπια αρχαίου πύργου ο οποίος είναι σχεδόν τετράγωνος με μήκος πλευράς 9,5μ. Οι τέσσερις γωνίες του κτίσματος είναι καλοσχηματισμένες και η βορειοδυτική σώζεται σε ύψος 2μ. Ο πύργος πιθανολογείται ότι είναι έργο του 5ου αιώνα π.Χ. σύγχρονο του αμυντικού τείχους της Ερμιόνης που επέβλεπε και προστάτευε τα δυτικά όρια της Ερμιονικής επικράτειας (Φούρνοι, 2010; Γκάτσος, 1996).

 


epik
 imageedit 3 8191561240


 

 

   διαυγεια

Loading feeds...